Gabriel z Beth Qustan był syryjskim orthodoxnym biskupem i mnichem żyjącym w VII wieku, który służył wspólnocie w Tur Abdin. Urodzony w wiosce Beth Qustan, wstąpił do klasztoru Qartmin jako mnich, zanim awansował w hierarchii kościelnej, stając się jego opatem oraz arcybiskupem Dara. Podczas sprawowania rządów prawdopodobnie negocjował prawa swojego Kościoła po podboju Mezopotamii przez muzułmanów. Jest wspominany jako cudotwórca, co odzwierciedla liczne cuda przypisywane mu za życia i po śmierci.
Życie i posługa
Po wstąpieniu do klasztoru Qartmin, Gabriel został ordynowany na diakona, a później na kapłana. Przejął przywództwo nad klasztorem i archidiecezją w 634 roku, sukcesyjnie po Danielu Uzoyo. Jako wybitny przywódca mógł wchodzić w interakcje z kalifem Umarem, aby zabezpieczyć pozycję Kościoła w regionie. Jego rządy charakteryzowały się licznymi doniesieniami o cudach, w tym m.in. wskrzeszeniu kilku osób, takich jak syn wdowy oraz przyjaciel pełniący funkcję opata.
Kult i dziedzictwo
Po jego śmierci w 648 roku, w jego pogrzebie uczestniczyły tysiące duchownych. W 774 roku mnisi przeprowadzili ekshumację jego szczątków, aby prosić o ochronę przed zarazą, co doprowadziło do przeniesienia jego prawej dłoni. Ostatecznie stał się patronem swojego klasztoru, który pod koniec XV wieku został przemianowany na Klasztor Świętego Gabriela. W tradycji orientalnych Kościołów orthodoxnych jest wspomniany jako święty 23 grudnia.