Gabriel Svetogorecki był w XX wieku wschodniochrześcijańskim mnichem, ascetą i biskupem Macedońskiego Kościoła Prawosławnego. Urodzony jako Mijalče Parnadžiew w Sztybie w 1926 roku, początkowo służył jako sierżant w jugosłowiańskich partyzantach podczas II wojny światowej. Po wojnie rozwijał karierę rzeźbiarza, kończąc studia na Uniwersytecie Belgradzkim w 1955 roku. Później wstąpił do życia zakonnego, służąc na Górze Athos, zanim powrócił do Macedonii, aby kierować klasztorem Lesnowo. Został konsekrnowany na biskupa Welika w 1989 roku i zmarł w 1990 roku.
Życie i służba

Po służbie wojskowej Parnadžiew pracował przy projektach publicznych oraz jako profesor sztuki w Sztybie. W 1963 roku wstąpił do klasztoru św. Pawła w Agiou Pavlou na Górze Athos, gdzie przyjął zakonny imię Gabriel. Po powrocie do Macedonii w 1971 roku żył jako asceta w różnych klasztorach, stając się ostatecznie przeorem Lesnowo. Był znany z promowania odnowy monastycznej i nauczania modlitwy Jezusowej wielu wyznawców.
Kult i dziedzictwo
Macedoński Kościół Prawosławny kanonizował go na świętego w 2017 roku. Jego miejsce pochówku w klasztorze Lesnowo przyciąga pielgrzymów, a jego relikwie są przechowywane zarówno w klasztorze Lesnowo, jak i w klasztorze Simonopetra. Był również pisarzem prozy teologicznej i poezji. Choć większość jego rzeźb nie jest już widoczna, jedno dzieło pozostaje w Sztybie w pobliżu fabryki Makedonka.
