Gabriel Macià był kapucynem żyjącym w XVII wieku, urodzonym w Canet de Mar. Podczas swojego życia zakonnego pełnił funkcję mistrza nowicjuszy oraz sprawował urząd definitora prowincjalnego w swoim zakonie. Znany ze swojego cnotliwego trybu życia, doświadczał mistycznych ekstaz i wizji niebiańskich. Ze względu na przypisywane mu zdolności do czynienia cudów i prorokowania, wielu ludzi w okolicznych regionach za życia uważało go za postać świętą.
Życie i służba

Urodzony w 1604 roku, Macià prowadził oddane Bogu życie religijne aż do śmierci w Barcelonie w 1680 roku. Został pochowany w klasztorze Montcalvari. Jego sława świętości rosła dzięki doświadczeniom duchowym oraz doniesieniom o uzdrowieniach w takich miejscowościach jak Mataró i Arenys de Mar. Biografię szczegółowo opisującą jego cnoty napisał później w 1721 roku Atanasi z Barcelony.
Kult i pamięć
Kościół katolicki ogłosił go wyniosłym. W jego rodzinnej miejscowości Canet de Mar pamięć o nim pielęgnuje lokalny plac nazwany na jego cześć, położony w pobliżu kościoła i miejsca, w którym prawdopodobnie stał dom jego rodziny. Jego dziedzictwo pozostaje związane z nabożnością duchową, którą wzbudzał wśród lokalnej ludności.
