Fulko z Neuilly był francuskim kapłanem i kaznodzieją, który żył na przełomie XII i XIII wieku. Działając w Neuilly-sur-Marne, studiował u Piotra Chantańczyka w Paryżu, zanim około 1195 roku rozpoczął swoją publiczną posługę. Zyskał szerokie uznanie dzięki swoim elokwentnym kazaniom, które często poruszały kwestie grzechów moralnych, takich jak pożądanie i lichwa. Jego wpływowe kazania skłoniły papieża Innocentego III do zaproszenia go do poparcia krucjaty, co przyczyniło się do zainspirowania IV krucjaty.
Życie i posługa
Służąc jako kapłan w Neuilly od 1191 roku, Fulko zyskał reputację człowieka o głębokiej pobożności. Często wykorzystywał swoje kazania do potępiania duchowieństwa żyjącego w konkubinacie, niekiedy wskazując konkretnych grzeszników wśród słuchaczy. Znany był ze swojego odważnego charakteru; doniesiono, że raz upomniał króla Anglii Ryszarda Lwie Serce w kwestii występków jego córek. Jego religijny żarliwość oraz fundusze zebrane podczas misji kaznodziejskich były przedmiotem lokalnych plotek przed jego śmiercią w 1201 roku.
Kult
Kościół rzymskokatolicki uznaje go za błogosławionego. Jego wpływ na postacie takie jak Simon de Montfort i Alix de Montmorency podkreśla jego znaczenie dla średniowiecznego krajobrazu religijnego. Jego wspomnienie obchodzi się corocznie 2 marca.