Fryderyk II (1712–1786), znany jako Fryderyk Wielki, panował w Prusach od 1740 roku aż do śmierci. Był ostatnim monarchą z dynastii Hohenzollernów, który nosił tytuł króla w Prusach, po tym jak w 1772 roku, po zaanektowaniu Prus Królewskich od Rzeczypospolitej Obojga Narodów, ogłosił się królem Prus. Za jego panowania Prusy znacznie powiększyły swoje terytorium i stały się głównym mocarstwem wojskowym w Europie. Pamiętany jest jako wybitny wódz, zwolennik absolutyzmu oświeconego oraz mecenas sztuki i filozofii.
Wczesne życie i młodość











Fryderyk był synem przyszłego króla Fryderyka Wilhelma I i Zofii Doroty Hanowerskiej. Jego ojciec, zwany Królem Żołnierzem, rządził z surową władzą i cenił militaryzm, natomiast matka słynęła z wykształcenia i wdzięku. W młodości Fryderyk preferował muzykę, literaturę i kulturę francuską, zainteresowania, które ojciec uważał za zniewieściałe, co prowadziło do częstych konfliktów między nimi. Wykształcenie otrzymał w języku francuskim i niemieckim od nauczycieli, z których kilku było francuskimi kalwinistami, i potajemnie zgromadził pokaźną bibliotekę poezji, klasyki i filozofii.
Panowanie i dziedzictwo










Po objęciu władzy Fryderyk w 1742 roku najechał i zaanektował bogatą austriacką prowincję Śląsk, zyskując uznanie jako wódz. Napisał także wpływowe analizy dotyczące strategii, taktyki, manewrowości i logistyki, oparte na jego doświadczeniach z pola bitwy. Jako władca zmodernizował biurokrację i administrację państwową, zreformował system sądownictwa i zachęcał imigrantów do osiedlania się w kraju. Dopuszczał wolność wyznania i wolność prasy, choć jego polityka nie była wolna od uprzedzeń. Historycy od dawna spierają się o jego reputację, która została wyidealizowana w XIX wieku, a później przywłaszczona przez nazistów, podczas gdy współcześni badacze na ogół postrzegają go jako zdolnego monarchę i wodza.
