Fryderyk Chopin (1810–1849) był polskim kompozytorem i wirtuozem fortepianu okresu wczesnego romantyzmu, który tworzył przede wszystkim na fortepian solo. Urodzony w Żelazowej Woli i wychowany w Warszawie, jako młody człowiek opuścił Polskę i w wieku 21 lat osiadł w Paryżu. Publicznie występował bardzo rzadko, wolał kameralne warunki salonu, a utrzymywał się z komponowania i nauczania. Jego utwory są nadal powszechnie wykonywane, a nowatorstwo w zakresie stylu, harmonii i formy muzycznej wywarło wpływ na kompozytorów znacznie po jego śmierci.
Lata młodzieńcze












Chopin urodził się w pobliżu Warszawy, na terenie ówczesnego Księstwa Warszawskiego, w rodzinie ojca Francuza i matki Polki. Gdy był niemowlęciem, rodzina przeniosła się do Warszawy, a on już od wczesnego dzieciństwa wykazywał wyjątkowe zdolności muzyczne i w wieku siedmiu lat dawał publiczne koncerty. Uczył się w Liceum Warszawskim oraz w Konserwatorium Warszawskim, gdzie nadal komponował i występował na warszawskich koncertach i w salonach, zanim w 1830 roku opuścił Polskę.
Twórczość i dziedzictwo












Wszystkie kompozycje Chopina są związane z fortepianem. Do jego najważniejszych dzieł należą mazurki, walce, nokturny, polonezy, etiudy i preludia, a także dwa koncerty fortepianowe oraz kilka pieśni. Czerpiąc z polskiej muzyki ludowej oraz z tradycji klasycznej Mozarta i Schuberta, poszerzył techniczne możliwości instrumentu. Łączenie muzyki z tożsamością narodową uczyniło go trwałym symbolem romantyzmu, a jego twórczości poświęcone są instytut i konkurs w Warszawie.
