Friedrich von Taysen (1866–1940) był niemieckim generałem piechoty, który służył w cesarskiej armii niemieckiej, a później w Reichswehrze. Urodzony w Oldenburgu, awansował w szeregach armii pruskiej, dowodził pułkami i brygadami piechoty podczas I wojny światowej, a także został odznaczony orderem Pour le Mérite. Po wojnie został Inspektorem Piechoty w Ministerstwie Rzeszy Reichswehry i przeszedł w stan spoczynku w 1925 roku. Później pracował jako pisarz wojskowy i redaktor.
Służba w czasie I wojny światowej

Na początku I wojny światowej pułk Taysena wziął udział w oblężeniu Namur, a następnie walczył na froncie wschodnim, w tym w bitwie o Jeziora Mazurskie. Od końca 1914 roku dowodził pułkiem, dwukrotnie odnosząc rany, w 1915 i 1917 roku. Później dowodził brygadą piechoty uzupełnień oraz brygadą piechoty Landwehry. Za swoje czyny w grudniu 1917 roku, kiedy powstrzymał brytyjski atak w sektorze Passchendaele, w styczniu 1918 roku otrzymał order Pour le Mérite.
Reichswehra i późniejsze życie
Po zawieszeniu broni Taysen doprowadził swój pułk do kraju, a w 1920 roku objął dowództwo pułku piechoty Reichswehry w Poczdamie. W 1921 roku został Inspektorem Piechoty w Ministerstwie Reichswehry, gdzie odpowiadał za opracowanie nowych regulaminów walki piechoty. Z czynnej służby odszedł w 1925 roku w stopniu generała piechoty. W 1933 roku wstąpił do NSDAP, a następnie pracował jako pisarz wojskowy oraz redaktor naczelny czasopisma „Deutscher Wille”.
