Frank Farian (ur. jako Franz Reuther; 1941–2024) był niemieckim producentem płytowym i piosenkarzem, który w latach 70. założył grupę disco-pop Boney M., a później zespoły pop No Mercy i Milli Vanilli. Często tworzył grupy wokalne, w których promowani członkowie jedynie playbackowali nagrania wykonane przez niego samego lub muzyków sesyjnych. Farian był także właścicielem wytwórni płytowej MCI oraz kilku spółek zależnych, a jego kariera uczyniła go jedną z najbardziej wpływowych postaci europejskiej produkcji popowej.
Początki kariery

Farian urodził się w Kirn w Niemczech. Po tym, jak jego ojciec zginął w czasie II wojny światowej, jeszcze przed jego narodzinami, wychowywała go matka. Po ukończeniu szkolenia na kucharza odkrył rock and roll, przyjął pseudonim Frank Farian i założył zespół o nazwie Frankie Boys Schatten. Ich pierwszy singiel z 1964 roku okazał się komercyjną porażką. W 1967 roku, już jako artysta solowy, wydał cover utworu Otisa Reddinga „Mr. Pitiful”, a później przeniósł się do popu, odnosząc niemiecki przebój numer jeden dzięki niemieckojęzycznej wersji utworu „Rocky” w 1976 roku.
Boney M. i Milli Vanilli
Najbardziej udanym projektem Farriana był Boney M., który osiągnął duży sukces w Europie i na świecie w latach 70. dzięki takim utworom jak „Daddy Cool” i „Rasputin”. Podobnie jak w późniejszych grupach, główny wykonawca Bobby Farrell nie śpiewał na nagraniach. W 1988 roku Farian zaczął produkować Milli Vanilli, ponownie wykorzystując wykonawców, którzy playbackowali. Oszustwo wyszło na jaw w 1990 roku, co doprowadziło do odebrania grupie nagrody Grammy oraz licznych procesów sądowych, a kontrowersja ta ukształtowała późniejszą reputację Farriana.
