Franciszek z Fabriano był włoskim franciszkaninem i teologiem, który żył w latach 1251–1322. Urodzony jako Francesco Venimbeni w Fabriano, wstąpił do Zakonu Mniejszego po ukończeniu studiów filozoficznych i humanistycznych. Zyskał uznanie dzięki swojej szerokiej wiedzy teologicznej oraz zaangażowaniu w edukację religijną. Podczas pobytu w zakonie założył znaczącą bibliotekę dla swojego klasztoru, która zawierała dzieła Ojców Kościoła, matematyków oraz komentatorów biblijnych.
Życie i działalność
Po podjęciu decyzji o poświęceniu się życiu zakonnemu, Francesco wstąpił do franciszkanów w 1267 roku. Był znany jako postępowy członek zakonu, szczególnie dzięki swoim staraniom na rzecz promowania studiów teologicznych. Wykorzystał fundusze od swojego ojca do zbudowania rozległej kolekcji książek dla klasztoru. Jako uczony i kaznodzieja napisał różne dzieła, w tym kroniki i traktaty dotyczące odpustu w Portiuncula, choć wiele z jego pism zaginęło.
Kult
Mnich jest uznawany za błogosławionego w tradycji katolickiej. Po długim okresie ludowej pobożności, papież Pius VI zatwierdził jego kult i ogłosił go błogosławionym 1 kwietnia 1775 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 22 kwietnia, w rocznicę jego śmierci, a jego szczątki spoczywają w Fabriano.
