Francisco Martín Fernández de Posadas był hiszpańskim dominikaninem i kaznodzieją z XVII wieku, pochodzącym z Córdoby. Urodzony w rodzinie o obniżonym statusie szlacheckim, mierzył się ze znacznymi trudnościami, w tym z ojczymem, który próbował odciągnąć go od studiów religijnych na rzecz nauki rzemiosła. Mimo początkowej niechęci i drwin ze strony członków Zakonu Kaznodziejów, wstąpił do nowicjatu w 1663 roku. Ostatecznie stał się cenionym spowiednikiem i kaznodzieją, znanym ze swojej oddania chorym i więźniom oraz z naśladowania życia świętego Wincentego Ferrera.
Życie i posługa
Po przezwyciężeniu początkowego oporu ze strony swojego zakonu, Posadas służył jako kapłan oddany pokornej służbie. Odmawiał objęcia różnych funkcji kierowniczych oraz dwóch propozycji zostania biskupem, woląc skupić się na swoich obowiązkach duchowych. Był płodnym pisarzem, tworząc biografię Dominika z Osme. Jego życie cechowała głęboka pobożność, a on sam zapisał się w pamięci dzięki cierpliwości podczas trudnego okresu formacji w społeczności dominikańskiej.
Kult
Po jego śmierci w 1713 roku wzrosła lokalna pobożność wobec tego kapłana. W 1818 roku papież Pius VII zatwierdził ten ludowy kult, oficjalnie potwierdzając jego beatyfikację. Jest wspominany 20 września, w rocznicę jego śmierci. Jego relikwie znajdują się w kościele dominikańskim św. Pawła w Córdobie.