Franciszek de Geronimo był włoskim jezuitą i teologiem, urodzonym w 1642 roku w Grottaglie. Jako oddany członek Towarzystwa Jezusowego służył jako energiczny pastor, prowadząc misje zarówno w obszarach miejskich, jak i wiejskich Neapolu. Był ceniony za zwięzłe i potężne kazania, które docierały do ludzi wszystkich stanów. Choć głęboko pragnął służyć na Dalekim Wschodzie, konkretnie w Indiach lub Japonii, przełożeni nakazali mu pozostać w Neapolu, gdzie spędził resztę życia na nauczaniu i głoszeniu.
Życie i posługa
Po studiach w Taranto i Neapolu wstąpił do jezuitów w 1670 roku. Przez dziesięciolecia głosił kazania w regionie neapolitańskim, często przechadzając się ulicami w religijnym uniesieniu. Wspierał kapłanów misyjnych, pomagając w założeniu stowarzyszenia robotników oraz mont de piété (domu zastawu). Poświęcił również wiele czasu czczeniu Najświętszej Maryi Panny poprzez cotygodniowe kazania w Santa Maria di Constantinoppli.
Kult i dziedzictwo
Zmarł w Neapolu w 1716 roku na opłucną. Po jego śmierci przypisywano mu dokonywanie różnych cudów i niezwykłych czynów. Został beatyfikowany w 1806 roku, a później kanonizowany na świętego w 1839 roku. Do jego pism religijnych należy zbiór kazań; przypisuje mu się również napisanie „Diu vi Salvi Regina”, które w 1735 roku służyło jako hymn narodowy Korsyki.