Franciszek Pacheco był portugalskim jezuitą misjonarzem, który żył w przybliżeniu w latach 1568–1626. Urodzony w Ponte de Lima, zdecydował się wstąpić do Towarzystwa Jezusowego w wieku dwudziestu lat, motywowany męczeństwem swojego wuja, Diogo de Mesquity. Po podróży na Wschód i święceniach w Goa, w 1604 roku przybył do Japonii. W okresach intensywnych prześladowań religijnych został schwytany w Nagasaki, gdzie został stracony przez spalenie żywcem wraz z kilkoma towarzyszami.
Życie i męczeństwo

Po wstąpieniu do zakonu jezuitów w Coimbrze, Pacheco udał się do Japonii, aby służyć jako kapłan. Musiał mierzyć się ze znacznym niebezpieczeństwem z powodu lokalnych prześladowań, co zmusiło go do dwukrotnej ucieczki z misji. Jego podróż zakończyła się w Nagasaki, gdzie został stracony przez ogień. Zginął wraz z dwoma innymi księżmi jezuitami, kilkoma katechetami, młodym chłopcem oraz trzema rodzinami, które zapewniały mu schronienie.
Kult
Kościół katolicki uznaje go za błogosławionego męczennika. Został beatyfikowany przez papieża Piusa IX w 1867 roku. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 20 czerwca, w rocznicę jego śmierci w Japonii.
