Franciszek Libermann był XIX-wiecznym francuskim kapłanem i teologiem, który pełnił kluczową rolę przywódczą w Kongregacji Ducha Świętego. Urodzony w Saverne jako Jakub Libermann w żydowskiej rodzinie, przeszedł na katolicyzm w 1826 roku. Mimo piętnastoletniej walki z epilepsją, podążał za swoim powołaniem, studiując w seminarium Saint-Sulpice w Paryżu. Jest uznawany za drugiego założyciela duchusów (Spiritanów) po połączeniu Towarzystwa Świętego Serca z istniejącą kongregacją. Jego przywództwo koncentrowało się głównie na rekrutacji misjonarzy do pracy w Afryce.
Życie i praca


Po nawróceniu i chrzcie w Wigilię Bożego Narodzenia 1826 roku, Libermann poświęcił się służbie religijnej. Został święconym kapłanem w 1841 roku. Jako przełożony generalny odegrał kluczową rolę w rozszerzaniu wysiłków misyjnych, w szczególności organizując personel do misji w Afryce. Jego strategiczne podejście do pracy misyjnej pomogło ukształtować kierunek rozwoju kongregacji duchusów.
Kult


Kościół katolicki uznaje Libermann'a za osobę, która wniosła znaczący wkład w strategię misyjną. Po jego śmierci w 1852 roku w opactwie Abbaye du Gard, proces jego kanonizacji przeszedł przez kilka etapów. W 1876 roku został ogłoszony Sługą Bożym, a papież Pius X ogłosił go później wyniosłym. Jego wspomnienie obchodzi się 2 lutego.
