Franciszek Kilian był polskim pallotynem i akademikiem, który pełnił funkcję rektora Wyższego Seminarium w Ołtarzewie. Urodzony w 1895 roku w Zawadzie, został specjalistą w dziedzinie studiów biblijnych, studiując zarówno w Warszawie, jak i w Rzymie. W trakcie swojej kariery pełnił również funkcję generalnego sekretarza zakonu pallotynów w Rzymie. Jego życie zostało przerwane podczas II wojny światowej, kiedy został uwięziony i ostatecznie skierowany do obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie zmarł w 1941 roku.
Życie i posługa

Po ukończeniu studiów Kilian został święconym kapłanem w 1922 roku. Większość swojego życia zawodowego poświęcił nauczaniu nauk biblijnych w seminarium w Ołtarzewie. Do jego ról administracyjnych należało pełnienie funkcji radcy prowincjalnego oraz generalnego sekretarza swojego zakonu w Rzymie. Przez całą swoją posługę pozostawał głęboko oddany wiedzy teologicznej oraz obowiązkom wewnątrz wspólnoty pallotynów.
Męczeństwo
Podczas okupacji niemieckiej Kilian był wielokrotnie aresztowany, zanim został skierowany do obozu koncentracyjnego Auschwitz. Podczas uwięzienia zapewniał wsparcie duchowe współwięźniom, oferując spowiedź, modlitwę i prywatne kazania. Jako kapłan stał się celem strażników obozowych i ostatecznie został skazany na śmierć głodową w niebezpiecznym blokach śmierci. Zmarł w listopadzie 1941 roku.
Kult
Uznany za sługę Bożego, Kilian jest pamiętany jako męczennik za wiarę. Znajduje się w grupie polskich męczenników z okresu II wojny światowej, których proces beatyfikacyjny rozpoczął się w 2003 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 2 marca.
