Francesco Bonifacio był włoskim kapłanem rzymskokatolickim urodzonym w 1912 roku w Piranie na Istrii. Znany ze swojej głębokiej pobożności i służby społeczności, pełnił funkcję wikariusza na wiejskich terenach Villa Gardossi. Podczas burzliwych lat II wojny światowej oraz późniejszych przemian politycznych w regionie, wykazywał się wielką odwagą, chroniąc swoich parafian i zapewniając im duchowe przewodnictwo. Zginął w 1946 roku z rąk jugosłowiańskich sił komunistycznych w okresie intensywnych przemian politycznych na terytorium Istrii.
Życie i posługa
Po studiach w różnych seminariach, Bonifacio został święcony na kapłana w Triestcie w 1936 roku. Większość swojej posługi spędził w wiosce Krasica, gdzie żył skromnie i dzielił się swoimi ograniczonymi zasobami z ubogimi. Był wysoko ceniony za swoją pracę duszpasterską, która obejmowała nauczanie religii oraz organizowanie Akcji Katolickiej. Mimo cierpienia na przewlekłe problemy z płucami, często podróżował pieszo lub rowerem, aby odwiedzać swoją wierną gromadę.
Wojna i śmierć
Podczas II wojny światowej wykonywał kilka niebezpiecznych zadań, takich jak odnajdywanie ciał poległych partyzantów oraz ochrona cywilów przed różnymi frakcjami. Po wojnie, gdy region przechodził pod panowanie jugosłowiańskie, mierzył się z oskarżeniami o działalność wywrotową ze względu na swoje przywództwo religijne. We wrześniu 1946 roku zaginął po tym, jak został przechwycony przez lokalną straż; jego ciała nigdy nie odnaleziono, gdyż wierzono, że został zamordowany i wrzucony do foiby.
Kult
Kościół katolicki uznaje jego męczeństwo, a on sam został beatyfikowany w Triestcie 4 października 2008 roku. Jest wspominany jako sługa Boży, który pozostał wierny swoim obowiązkom mimo nacisków politycznych i zagrożenia życia. Jego wspomnienie obchodzi się 11 września.