Franciszek II Burbon (1836–1894) był ostatnim monarchą dwóch Sycylii przed wchłonięciem królestwa przez nowo zjednoczone Włochy. Urodzony w Neapolu, wstąpił na tron w 1859 roku po śmierci swojego ojca, Ferdynanda II. Jego panowanie charakteryzowało się znaczną niestabilnością polityczną oraz kampaniami wojskowymi Giuseppe Garibaldiego, co ostatecznie doprowadziło do jego detronizacji. Po utracie królestwa żył na wygnaniu w różnych częściach Europy, aż do śmierci w Arco. Obecnie jest uznawany przez Kościół katolicki za sługę Bożego.
Życie i panowanie
Jako ostatni król Burbonów w Neapolu, Franciszek II mierzył się z silną presją ruchów rewolucyjnych oraz ekspansywnymi celami Królestwa Sardynii. Podczas procesu zjednoczenia opierał się sojuszom politycznym, które uważał za heretyckie. Po inwazji prowadzonej przez Garibaldiego i późniejszym oblężeniu Gaety, jego rządy zakończyły się w 1861 roku. Późniejsze lata spędził jako wygnany władca, podróżując przez Austrię, Francję i Bawarię.
Kult
Kościół katolicki otworzył proces jego beatyfikacji, a papież Franciszek w 2020 roku uznał go za sługę Bożego. Jego wspomnienie obchodzone jest 27 grudnia. Jest pamiętany ze względu na swoje przekonania religijne oraz odwagę, którą wykazał wraz z żoną, Marią Sofią, podczas ostatniej obrony swojego królestwa.