Francis Caracciolo był włoskim kapłanem urodzonym w Villa Santa Maria w 1563 roku. Po wyzdrowieniu z trądu dzięki boskiej obietnicy, przyjął imię Franciszek, aby uczcić św. Franciszka z Asyżu. Po święceniach kapłańskich w 1590 roku stał się centralną postacią życia religijnego, pełniąc od 1593 roku funkcję przeora generalnego swojego zakonu. Jest uznawany za świętego i wspominany za swoje przywództwo w zakładaniu różnych domów zakonnych w całej Hiszpanii.
Życie i służba
Po uzdrowieniu Caracciolo współzałożył zakon Duchowych Kleryków Mniejszych. Rozszerzył obecność zakonu, zakładając domy w Madrycie i Valladolid. Choć otrzymał propozycję objęcia urzędu biskupa, odmówił nominacji. Znany jako Kaznodzieja Bożej Miłości, słynął z dokonywania licznych uzdrowień przed śmiercią w Agnone w 1608 roku.
Kult
Święty jest wspominany w tradycji katolickiej 4 czerwca. Jego relikwie zostały ostatecznie przeniesione do Neapolu, gdzie są przechowywane. Jest czczony za swoje duchowe oddanie oraz rolę w założeniu wspólnoty religijnej, która kontynuuje jego dziedzictwo.