Francis Asbury był brytyjsko-amerykańskim duchownym metodystycznym, który służył jako jeden z inauguracyjnych biskupów Kościoła Metodystycznego Episkopalnego. Urodzony w Anglii w 1745 roku, w 1771 roku wyemigrował do kolonii amerykańskich, aby służyć jako wędrowny kaznodzieja. Przez 45 lat podróżował na szeroką skalę po amerykańskim pograniczu konno oraz powozem, aby docierać do odległych wspólnot. Odegrał kluczową rolę w szerzeniu metodyzmu podczas Drugiego Wielkiego Przebudzenia i jest często czczony jako jedna z postaci założycielskich tego ruchu w Stanach Zjednoczonych.
Życie i posługa


Wychowany w West Midlands w Anglii, Asbury był pod silnym wpływem religijnej pobożności swojej matki. Po pracy w przemyśle metalurgicznym zaczął głosić kazania, a ostatecznie udał się do Ameryki Północnej, aby asystować Johnowi Wesleyemu. Podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych zachowywał stanowisko neutralności politycznej, aby chronić swoich wyznawców, co wymagało od niego krótkotrwałej przeprowadzki do Delaware, by uniknąć komplikacji prawnych. Został oficjalnie ordynowany na biskupa w 1784 roku.
Dziedzictwo i zapiski


Asbury jest wspominany za swoje niezmordowane wysiłki w docieraniu do osad na pograniczu oraz za założenie kilku szkół. Jego obszerne osobiste dzienniki dostarczają historykom szczegółowych relacji z życia społeczeństwa kolonialnego i wczesnoamerykańskiego, w tym informacji na temat wielu miast i wiosek. Jego sprzeciw wobec niewolnictwa, które opisywał jako zbrodnię przeciwko prawu Bożemu i naturalnemu, pozostaje istotną częścią jego nauczania religijnego.
