Francesco Fasola (1898–1988) był włoskim prelatem katolickim, który sprawował urząd arcybiskupa Mesyny. Urodzony w Maggiorze, został święconym kapłanem w 1921 roku, a później wstąpił do Oblatów Świętych Gaudencjusza i Karola. W trakcie swojej kariery kościelnej piastował kilka ważnych funkcji, w tym pełnił urząd biskupa pomocniczego Agrigento oraz biskupa Caltagirone. Brał udział we wszystkich sesjach Soboru Watykańskiego II, zanim ostatecznie przeszedł na emeryturę jako arcybiskup Mesyny w 1977 roku.
Kariera kościelna

Po wstąpieniu w święcenia kapłańskie Fasola awansował w hierarchii, stając się w 1954 roku biskupem pomocniczym Agrigento. W 1961 roku został mianowany biskupem diecezji Caltagirone, a następnie w 1963 roku został arcybiskupem Mesyny. Podczas sprawowania urzędu aktywnie uczestniczył we wszystkich sesjach Soboru Watykańskiego II, przyczyniając się do wielkich reform tamtej epoki.
Kult i śmierć
Fasola zmarł w Novarze w 1988 roku i został pochowany w katedrze w Mesynie. Od 2005 roku uznawany jest za sługę Bożego, a proces jego beatyfikacji trwa w Mesynie. Obecnie w tradycji katolickiej jest uznawany za wyniosłego (venerabilis).
