Francesc Sagrera i Riera był hiszpańskim duchownym pijarzystą i pedagogiem, który żył w latach 1901–1940. Urodzony w Bredzie, wstąpił do zakonu pijarów w 1924 roku, a w 1926 roku przyjął święcenia kapłańskie. Ze względów zdrowotnych większość swojej posługi spędził w Moià, gdzie nauczał handlu i pracował z młodzieżą chrześcijańską. Ze względu na swoją pobożność i pracę pedagogiczną został uznany przez Kościół katolicki za sługę Bożego.
Życie i posługa
Po studiach w Barcelonie Sagrera przeniósł się do Moià w poszukiwaniu bardziej suchego klimatu. Był znany z innowacyjnych metod nauczania, które zachęcały uczniów do odpowiedzialności i świadomości społecznej. Podczas wojny domowej w Hiszpanii pozostał w parafii, aby chronić Sakrament Najświętszy, zanim został uwięziony. Choć uniknął zaplanowanej egzekucji, jego stan zdrowia się pogorszył i zmarł w 1940 roku po powrocie do swojej wspólnoty.
Kult i dziedzictwo
Lokalna społeczność oraz jego uczniowie darzyli go wielkim szacunkiem, co zaowocowało ustanowieniem placu jego imienia. Został ogłoszony wybitnym synem Bredy oraz adoptowanym synem Moià. Kościół katolicki ogłosił go sługą Bożym w 1999 roku. Jego szczątki spoczywają w kościele parafialnym w Moià, a jego byłi uczniowie założyli fundację, aby uczcić jego pamięć.