France Kunstelj był słoweńskim księdzem katolickim, pisarzem i dramaturgiem, który żył w latach 1914–1945. Urodzony w Vrhnice, studiował teologię w Lublanie i został święcony w 1941 roku. W trakcie swojego krótkiego życia pełnił służbę jako wikariusz w kilku miejscach, w tym w Mirna i Rovte. Został uznany za sługę Bożego ze względu na swoją pobożność oraz okoliczności śmierci, która nastąpiła w obozie Teharje po jego internowaniu przez siły alianckie.
Życie i posługa
Po święceniach Kunstelj pracował jako wikariusz i w 1943 roku udał się do Rzymu w celu prowadzenia działalności charytatywnej. W tym okresie odwiedził również obóz koncentracyjny w Padwie. Po kapitulacji Niemiec próbował dotrzeć do Austrii, lecz został zatrzymany w obozie Viktring. Ostatecznie deportowano go do obozu Teharje w Jugosławii. Podczas uwięzienia w obozie był torturowany za udzielanie rozgrzeszenia współwięźniom i ostatecznie zginął w obozie.
Kariera literacka
Jako redaktor i autor, Kunstelj przyczyniał się do powstania różnych katolickich czasopism i antologii. Jego proza często koncentrowała się na niesprawiedliwości społecznej, ubóstwie i tematach etycznych, czerpiąc inspirację z jego rodzinnego regionu. Choć planowane przez niego zbiory nie zostały opublikowane za jego życia, jego wkład literacki, w tym sztuki teatralne i opowiadania, ukazał się w późniejszych latach, na przykład w antologii Butara oraz w sztuce Za velikim vzorom.