Fortunat ze Spoleto był kapłanem żyjącym w IV wieku, który sprawował posługę w parafii w pobliżu Spoleto w regionie Umbrii. Urodzony w pagórkowatym mieście Montefalco, jest wspominany ze względu na swoją głęboką hojność wobec potrzebujących, mimo że sam posiadał bardzo niewiele. Jego życie i charakter doprowadziły do uznania go za świętego w tradycji katolickiej, gdzie jest on czczony corocznie 1 czerwca.
Życie i legenda

Dokumenty historyczne dotyczące jego życia są ograniczone, lecz lokalna tradycja podkreśla jego bezinteresowną naturę. Według legendy, podczas pracy w polu, odnalazł dwie pozornie bezwartościowe monety. Gdy później spotkał żebraka, zdecydował się oddać mu te monety. W momencie ich przekazywania światło sprawiło, że ta niewielka kwota zaczęła lśnić niczym złoto, co było chwilą potwierdzającą jego odmowę ulegnięcia chciwości.
Kult
Po jego śmierci około roku 400, wokół jego pamięci rozwinęła się lokalna pobożność. Kult ten doprowadził do założenia klasztoru San Fortunato, poświęconego jemu w pobliżu jego miejsca urodzenia, Montefalco. Pozostaje on wpisany do Martyrologium Romanum, utrzymując swoje miejsce w kalendarzu liturgicznym.
