Flegont Nikołajewicz Pongilski był wschodnioortodoksyjnym męczennikiem kapłanem, urodzonym w 1871 roku w hrabstwie Uglicz. Jako syn kapłana, służył jako nauczyciel, zanim został święconym w 1895 roku. Jego kariera duchowna obejmowała różne posługi w regionie Jarosławia, gdzie ostatecznie pełnił funkcję protopresbitera. Podczas I wojny światowej sprawował opiekę duszpasterską nad żołnierzami w szpitalach wojskowych. Po kilku aresztowaniach przez władze radzieckie pod zarzutem agitacji antyradzieckiej, został skazany na obóz pracy i zmarł w 1938 roku.
Życie i posługa
Po ukończeniu studiów w seminarium teologicznym w Jarosławiu, Flegont pracował w kilku wiejskich parafiach. Później przeniósł się do Jarosławia, gdzie nauczał religii i służył w kościele Demetriusza Tesalońskiego. Za swoją służbę otrzymał złoty krzyż pektoralny i został mianowany dziekanem. Po pierwszym aresztowaniu i późniejszym wygnaniu, kontynuował prowadzenie chórów kościelnych i sprawowanie nabożeństw, pracując jednocześnie na stacji kolejowej w Pietuszkach.
Męczeństwo i kult
Flegont został ponownie aresztowany pod koniec 1937 roku i skazany na dziesięć lat więzienia za działalność kontrrewolucyjną. Zmarł w 1938 roku, prawdopodobnie w wyniku egzekucji. Został pośmiertnie zrehabilitowany przez prokuraturę w latach 80. i 90. XX wieku. W tradycji prawosławnej czczony jest jako święty, a jego pamięć upamiętnia się 10 (23) kwietnia oraz podczas święta rosyjskich nowych męczenników i wyznawców.