Titus Flavius Clemens był rzymskim politykiem z I wieku n.e., należącym do dynastii Flawiuszów. Jako kuzyn cesarzy Tytusa i Domicjana, sprawował wysoki urząd konsula w 95 roku n.e., służąc u boku Domicjana od stycznia do kwietnia. Jego życie zakończyło się gwałtownie po zakończeniu kadencji, kiedy to został stracony w Rzymie. Choć konkretne przyczyny jego śmierci pozostają przedmiotem debat historycznych, tradycyjnie czczony jest jako wczesnochrześcijański męczennik.
Życie i śmierć
Klemens należał do wpływowego rodu Flawiuszów, będąc synem Tytusa Flawiusza Sabinusa. Podczas krótkiej kadencji na urzędzie konsula należał do rządzącego kręgu imperialnego. Po zakończeniu konsulatu został skazany na śmierć, rzekomo pod zarzutem ateizmu. Niektórzy historycy sugerują, że oskarżenie to mogło wynikać z jego nawrócenia na chrześcijaństwo lub judaizm, co doprowadziło do późniejszego wygnania jego żony, Flawii Domitilli.
Kult
Jest uznawany za świętego w kilku tradycjach chrześcijańskich, w tym w Kościele katolickim, anglikańskim i prawosławnym. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 22 czerwca. Jego dziedzictwo jest zachowane dzięki jego statusowi męczennika, reprezentującego wczesnych wiernych, którzy doświadczyli prześladowań w okresie Cesarstwa Rzymskiego.