Święty Flawit był kapłanem i pustelnikiem żyjącym we wczesnym średniowieczu. Urodzony w połowie VI wieku w Lombardii, został później wzięty do niewoli wojennej w Szampanii w 568 roku. Podczas pobytu w tym regionie służył jako intendenta zamku, gdzie podobno uzdrawiał rodzinę swojego pana z chorób. Po święceniach kapłańskich udzielonych mu przez świętego Lupusa, wybrał życie samotne w Marcilly-le-Hayer, gdzie przebywał aż do śmierci w 630 roku.
Życie i służba
Po okresie niewoli Flawit pracował jako urzędnik w zamku. Jego sława uzdrowiciela sprawiła, że opiekował się zdrowiem domowników swojego pracodawcy. Po przyjęciu święceń kapłańskich przeszedł od obowiązków administracyjnych do bardziej ascetycznego trybu życia. Ostatecznie osiadł w odległej miejscowości Marcilly-le-Hayer, aby żyć jako pustelnik.
Kult i relikwie
Flawit jest wspominany 16 grudnia. Choć jego relikwie były niegdyś przechowywane w Sens, zostały zniszczone w XVIII wieku. Jego płaszcz jest wciąż zachowany w katedrze w Sens. W 1897 roku w pobliżu miejsca jego dawnej pustelni zbudowano kaplicę, aby uczcić jego pamięć.