Flavia Domitilla była rzymską arystokratką żyjącą w pierwszym wieku. Jako członkini rodziny cesarskiej była wnuczką Wespazjana oraz siostrzenicą cesarzy Tytusa i Domicjana. Była żoną konsula Tytusa Flawiusza Klemensa, z którym miała siedmioro dzieci. Relacje historyczne sugerują, że po oskarżeniach o bezbożność lub wyznanie chrześcijaństwa za panowania Domicjana, została zesłana na wyspę, taką jak Pandateria lub Poncja.
Życie i wygnanie

Dokumenty historyczne dotyczące jej życia są zróżnicowane, gdyż niektóre źródła opisują ją jako żonę Flawiusza Klemensa, podczas gdy inne identyfikują ją jako jego siostrzenicę. Za panowania cesarza Domicjana została zesłana na wyspę. W zależności od przekazu, wygnanie to nastąpiło, ponieważ podejrzewano ją o wyznawanie judaistycznych obyczajów lub dlatego, że otwarcie wyznała chrześcijaństwo, co doprowadziło do jej męczeństwa.
Kult

Jest uznawana za świętą zarówno w tradycji katolickiej, jak i greckoortodoksyjnej. Kościół katolicki wspomina ją 7 maja, natomiast Kościół greckoortodoksyjny obchodzi jej święto 12 maja. Jej dziedzictwo jest zachowane w pismach wczesnochrześcijańskich oraz poprzez powiązanie miejsca jej wygnania z wytrwałością w wierze.
