Filozof Ornatski był wybitnym duchownym prawosławnym i męczennikiem, który żył na przełomie XIX i XX wieku. Urodzony w okręgu czerepowieckim, stał się wpływową postacią w Sankt Petersburgu, sprawując urząd rektora katedry Kazan. W trakcie swojej służby był głęboko zaangażowany w opiekę społeczną, edukację oraz administrację kościelną. Został aresztowany i stracony wraz z dwoma synami podczas Czerwonego Terroru w 1918 roku, po czym został uznany za świętego przez Rosyjski Kościół Prawosławny.
Życie i służba

Po ukończeniu studiów teologicznych w Sankt Petersburgu, Ornatski służył w różnych parafiach i odegrał kluczową rolę w rozwoju miasta. Pomagał w zakładaniu szkół technicznych, instytucji charytatywnych oraz licznych kościołów. Jako członek Dumy Miejskiej Sankt Petersburga koncentrował się na edukacji i filantropii. Podczas I wojny światowej wspierał wysiłek wojenny, udostępniając swój dom jako szpital dla rannych żołnierzy i osobiście pomagając w transporcie zaopatrzenia.
Męczeństwo

W obliczu zmian rewolucyjnych w Rosji, Ornatski pozostał aktywny w obronie interesów Kościoła, organizując m.in. procesje mające na celu ochronę miejsc świętych. W sierpniu 1918 roku on oraz jego synowie, Nikolai i Boris, zostali aresztowani przez władze. Zostali straceni pod koniec października 1918 roku, prawdopodobnie w pobliżu Zatoki Fińskiej. Według relacji, podczas prowadzenia na śmierć, kapłan nieustannie odmawiał na głos modlitwy pogrzebowe.
Kult
Rosyjski Kościół Prawosławny kanonizował Ornatskiego i jego synów na świętych w 2000 roku. Jest czczony jako męczennik (hieromartyr) – tytuł nadawany duchownym, którzy zginęli za wiarę. Jego dziedzictwo jest upamiętniane podczas licznych konferencji naukowych i wystaw multimedialnych, które podkreślają jego znaczący wkład w życie religijne i społeczne Sankt Petersburga.
