Filip Smaldone był włoskim kapłanem urodzonym w Neapolu w 1848 roku, który poświęcił swoje życie służbie marginalizowanym. Jest najbardziej znany ze swojego zaangażowania w pomoc osobom głuchym i niemym, co doprowadziło go do założenia wyspecjalizowanych instytucji. Poza pracą z osobami niedosłyszącymi, koncentrował się na opiece nad sierotami i zapewnianiu nauki religii wielu osobom. Założył Salazjańskie Siostry Najświętszych Serc oraz kilka lig eucharystycznych. Po życiu poświęconym służbie, zmarł w Lecce w 1923 roku.
Życie i posługa

Po święceniach kapłańskich w 1871 roku, Smaldone skupił się głównie na pomaganiu głuchym i chorym. Mimo okresów zniechęcenia dotyczących jego uczniów, kontynuował swoją apostolską działalność. W 1885 roku założył w Lecce instytucję dedykowaną specjalnie osobom głuchym lub niemym. Jego zgromadzenie religijne rozszerzyło się o ramiączka w Rzymie i Bari. Otrzymał również uznanie ze strony liderów cywilnych za swoje znaczące wkłady społeczne i pełnił funkcję kanonika katedry w Lecce.
Kult

Proces jego kanonizacji rozpoczął się w 1964 roku. W 1995 roku papież Jan Paweł II ogłosił go czcigodnym, uznając jego heroiczne cnoty. Po zweryfikowaniu cudu został beatyfikowany w 1996 roku. Ostatecznie papież Benedykt XVI kanonizował go w październiku 2006 roku podczas uroczystości na placu św. Piotra. Jest wspomniany w Kościele katolickim, a jego wspomnienie obchodzi się 4 czerwca.
