Filip Rabangski był wschodniochrześcijańskim świętym i przywódcą monastycznym żyjącym w XV wieku. Po złożeniu ślubów zakonnych w klasztorze Głuszickim u Dionizego Głuszickiego, ostatecznie poszukiwał bardziej samotniczego życia. Założył pustelnię w pobliżu ujścia rzek Rabanga i Suchona, położonej na północny wschód od Wołogdy. Jego pragnienie odosobnienia zostało wkrótce przerwane przez miejscowych szukających duchowego przewodnictwa, co doprowadziło go do założenia klasztoru Przemienienia Pańskiego w Rabangu. Pełnił funkcję pierwszego przeora klasztoru aż do śmierci w 1457 roku.
Życie zakonne
Po śmierci swojego mentora, Filip przez krótki czas żył pod przewodnictwem Amfilochiego. Szukając ucieczki od tłumów wspólnoty Głuszickiej, przeniósł się w odległe miejsce, aby żyć samotnie. Izolacja ta była jednak krótkotrwała, gdyż wokół jego pustelni zaczęli gromadzić się ludzie. Za błogosławieństwem Efrema, arcybiskupa rostowskiego, zorganizował on tych wyznawców w formalną wspólnotę zakonną skupioną wokół kościoła poświęconego Przemienieniu Pańskiemu.
Dziedzictwo i kult
Klasztor Przemienienia Pańskiego, założony przez Filipa, pozostawał czynny przez stulecia. W 1744 roku nad miejscem jego pochówku, w pobliżu klasztornego kościoła, wzniesiono kamienny kościół. Choć w 1764 roku klasztor przekształcono w kościół parafialny, a jego budynek został później zniszczony w XX wieku, Filip jest wspominany jako pobożny święty w tradycji prawosławnej.