Ferrutius był rzymskim żołnierzem żyjącym w IV wieku, uznawanym za świętego. Podczas stacjonowania w Moguncji odmówił udziału w pogańskich obrzędach religijnych, co doprowadziło do jego uwięzienia. Ostatecznie zmarł w niewoli w wyniku głodu oraz doznanych znęcania się. Jego odmowa wyrzeczenia się wiary doprowadziła do męczeństwa, a w tradycji katolickiej jest on czczony jako postać święta.
Życie i śmierć
Podczas służby w Cesarstwie Rzymskim Ferrutius zachował swoje przekonania religijne mimo nacisków otoczenia. Jego decyzja o odrzuceniu pogańskiego kultu w Moguncji spowodowała wrzucenie go do więzienia. Zmarł tam w wyniku głodu oraz przemocy fizycznej, której doświadczył podczas uwięzienia.
Kult i relikwie
Święty został kanonizowany przez papieża Eugeniusza I. W 778 roku święty Lull przeniósł jego szczątki do Bleidenstadt, gdzie były przechowywane aż do 1632 roku. W 812 roku wzniesiono tam kościół klasztorny, aby je pomieścić. Podczas wojny trzydziestoletniej jezuici przenieśli relikwie, aby chronić je przed wojskami szwedzkimi, jednak zaginęły one podczas oblężenia Moguncji w 1793 roku.
