Fernanda Montenegro (właśc. Arlette Pinheiro Esteves da Silva, ur. 1929) – brazylijska aktorka, uważana za jedną z największych aktorek brazylijskich wszech czasów. Znana jako wielka dama brazylijskiego teatru, kina i sztuk performatywnych, jako pierwsza Brazylijka i pierwsza Latynoamerykanka została nominowana do Oscara dla najlepszej aktorki za rolę w filmie „Dworzec Centralny” (1998). Jest także pierwszą Brazylijką, która zdobyła nagrodę Emmy dla najlepszej aktorki, za rolę w filmie „Słodka matka” (2014). Pracowała w teatrze, filmie i telewizji w ramach kariery trwającej ponad sześćdziesiąt lat.
Początki kariery



Montenegro rozpoczęła działalność artystyczną w teatrze w 1950 roku, a w 1951 roku stała się jedną z pionierek telewizji w Brazylii, pracując dla TV Tupi w Rio de Janeiro, wówczas drugiej stacji telewizyjnej w Ameryce Południowej. Później przeniosła się do São Paulo, gdzie początkowo pracowała głównie w teatrze, a następnie zagrała w telenowelach, m.in. w „A Muralha” w 1968 roku i „Sangue do Meu Sangue” w 1969 roku.
Film i późniejsze uznanie


Jej kariera filmowa zwróciła uwagę na świecie dzięki filmowi „Dworzec Centralny” w reżyserii Waltera Sallesa, za który otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na Berlińskim Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w 1998 roku. W 1999 roku odznaczono ją Orderem Zasługi, najwyższym cywilnym odznaczeniem Brazylii. W 2021 roku została wybrana na fotel nr 17 Brazylijskiej Akademii Literatury, a w grudniu 2025 roku potwierdziła zakończenie kariery filmowej.
