Feofil Pokorny był mnichem żyjącym w XI wieku w kijowskiej Ławrze Peczorskiej w Rusi Kijowskiej. Znany ze swej głębokiej pokuty, żył w klasztorze wraz ze swoim bratem, Janem Miłosiernym. Po cudownym wydarzeniu związanym z mnichem Markiem Grabarzem, Feofil poświęcił resztę swojego życia surowemu postowi i nieustannemu opłakiwaniu swoich grzechów. Ten głęboki żal doprowadził ostatecznie do jego ślepoty, stan, który znosił dzięki głębokiemu oddaniu duchowemu aż do śmierci około 1090 roku.
Życie i pokuta

Po byciu świadkiem cudu, w którym jego zmarły brat został wskrzeszony z grobu, Feofil wkroczył w okres ekstremalnej ascezy. Rozdał swój majątek ubogim i żył w nieustannym żalu za swoje przewinienia. Częsty płacz spowodował utratę wzroku, jednak przez wiele lat kontynuował surowy tryb życia. Przed śmiercią miał doświadczyć przywrócenia wzroku, widząc anioła trzymającego naczynie wypełnione jego łzami.
Kult

Święty jest czczony w tradycji wschodnioortodoksyjnej, a jego wspomnienie obchodzone jest 29 grudnia. Jego niezniszczalne relikwie znajdują się w Bliskich Jaskiniach Ławry Peczorskiej, w pobliżu jego brata oraz Marka Grabarza. Według lokalnej tradycji jego szczątki posiadają właściwości lecznicze.
