Feofil Omuchski był prawosławnym mnichem i ascetą żyjącym w XV wieku na terenach dzisiejszego Petersburga. Urodzony w pobożnej rodzinie Korelów, otrzymał wykształcenie religijne, zanim wstąpił do klasztoru Koniewskiego. Po pełnieniu tam funkcji przeora, szukał samotności na pustkowiach w pobliżu rzeki Omucza. Żył tam w intensywnej modlitwie i poście, ostatecznie zakładając pustelnię Omuczką, która stała się ważnym centrum duchowym w dystrykcie Ługa.
Życie i ascetyzm

Dążąc do uniknięcia sławy, Feofil wycofał się w 1396 roku w odległy obszar gór i mokradeł. Jego dyscyplina duchowa przyciągnęła wyznawców, co doprowadziło do formalnego założenia pustelni Wniebowzięcia. Do śmierci w 1412 roku żył jako mnich w ścisłym odosobnieniu, po czym przyjął wielki schet. Jego towarzysz, Jakub, również pomagał w budowie wspólnoty i został później uznany za świętego.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspomniany 21 października i 29 grudnia. Tradycja głosi, że cesarz Aleksander I został uzdrowiony po modlitwie przy jego relikwiach, co skłoniło do budowy kamiennego kościoła w 1816 roku. Miejsce to ostatecznie wspierało różne instytucje charytatywne, w tym stację medyczną i wspólnotę sióstr miłosierdzia, po rozwiązaniu pierwotnej pustelni w 1764 roku.
