Feofil był prawosławnym hieromonichem i ascetą żyjącym w XIX wieku, znanym z życia jako błazen dla Chrystusa. Urodzony jako Foma Gorenkowski w Machniwce, przeżył trudne dzieciństwo, w tym osierocenie w wieku siedmiu lat. Po pewnym czasie tułaczki wstąpił do klasztoru kijowsko-bratstkiego, aby się kształcić, ostatecznie przyjmując śluby zakonne, a później wielki schemat. Żył w skrajnym ascetyzmie i był ceniony za swoje zdolności prorocze oraz cuda, których dokonywał podczas pobytu w Ławrze Kijowsko-Peczorskiej.
Życie i ascetyzm
Po monastycznym tonsurze Feofil przyjął życie świętego głupca. Zasłynął darami proroczymi, przewidując założenie niektórych klasztorów oraz wynik wojny krymskiej. Słynął z podróżowania między Ławrą a pustelnią Kitajew poprzez przemieszczanie się wozem ciągniętym przez małego wołu, który zdawał się znać drogę. Zmarł w 1853 roku, przygotowując się do odejścia poprzez uporządkowanie swojej celi i prośbę o uderzenie w dzwon.
Kult
Został uznany za lokalnego świętego Ławry Peczorskiej w 1993 roku, a później włączony do kalendarza Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na Emigracji w 2000 roku. Jego relikwie zostały przeniesione do kościoła Dwunastu Apostołów w 2009 roku. Jest również upamiętniany jako część Zgromadzenia Świętych Ziemi Winnickiej, grupy ascetów związanych z tym regionem.