Feliks z Trewiru był katolickim biskupem, który sprawował rządy w diecezji trewirskiej od około 386 do 398 roku. Jego przewodnictwo charakteryzuje się przede wszystkim zaangażowaniem w postępowania sądowe przeciwko Priscylianowi i jego wyznawcom, którzy zostali straceni pod zarzutem herezji i czarnoksięstwa. Działanie to jest często postrzegane jako wczesny przykład praktyk inkwizycyjnych w Kościele. Ze względu na kontrowersyjny charakter tych egzekucji, Feliks doświadczył znacznej izolacji kościelnej oraz nacisków politycznych ze strony innych wpływowych zachodnich biskupów.
Kariera kościelna
Podczas sprawowania urzędu Feliks nadzorował proces Priscyliana, wydarzenie to wywołało głębokie podziały wśród ówczesnych liderów, takich jak Ambroży Mediolan i Marcin z Tours. Ponieważ wielu biskupów sprzeciwiało się wyrokom śmierci, papież Sericjusz oraz inni duchowni wycofali wspólnotę (komunię) od osób zaangażowanych w wydanie wyroku. Po synodzie w Turynie w 398 roku, Feliks został w dużej mierze odizolowany od wspólnoty innych biskupów. W konsekwencji, w tym samym roku zrezygnował ze swojego stanowiska biskupa.
Dziedzictwo i pochówek
Feliks jest pamiętany z sprowadzenia relikwii Pawła z Trewiru z Frygii. Ufundował kościół, aby chronić te szczątki; budowla ta stanowiła poprzednika obecnego kościoła św. Pawła. Spoczywa w krypcie tego miejsca. W tradycji katolickiej jest uznawany za świętego, a jego wspomnienie przypada na 26 marca.
