Feliks z Tibiuki był chrześcijańskim biskupem żyjącym w Afryce Północnej pod koniec III i na początku IV wieku. Jest uznawany za męczennika, który zginął w 303 roku podczas Wielkiego prześladowania rozpoczętego przez cesarza rzymskiego Dioklecjana. Podczas służby swojej wspólnocie miał odmówić wydania świętych pism chrześcijańskich lokalnemu urzędnikowi imieniem Magnillian. Został stracony wraz z czterema towarzyszami, wśród których byli Audakt, Fortunat, Januariusz i Septym.
Męczeństwo i śmierć
Relacje dotyczące jego śmierci różnią się w kwestii miejsca. Jedna tradycja głosi, że Feliks i jego towarzysze zostali zabrani do Kartaginy, gdzie 15 lipca ścięto im głowy. Inna relacja sugeruje, że jego męczeństwo miało miejsce w Wenozie we Włoszech. Jego towarzysze męczeństwa, którzy mogli być diakonami, są dziś w dużej mierze nieznani, poza faktem wspólnej śmierci z biskupem.
Kult i pamięć
Grupa pięciu męczenników była czczona w bazylice św. Faustusa. We Włoszech Feliks był dawniej czczony jako patron Wenozy. Kościół katolicki obchodzi jego wspomnienie 15 lipca, natomiast 24 października przypada wspólne święto jego i jego towarzyszy.