Felicjan z Foligno był chrześcijańskim biskupem i męczennikiem z III wieku, który służył wspólnocie w Foligno. Urodzony około 160 roku w Forum Flaminii, kształcił się pod przewodnictwem papieża Eleuteryja, zanim szerzył swoją wiarę w kilku włoskich miastach, w tym w Asyżu i Spoleto. Został mianowany biskupem Foligno przez papieża Wiktora I, stając się jednym z najwcześniejszych biskupów w północnych Włoszech, którzy otrzymali pallium. Jego długie panowanie biskupie zakończyło się aresztowaniem podczas prześladowań Decjusza za odmowę oddawania czci rzymskim bóstwom.
Życie i śmierć


Po dziesięcioleciach służby, sędziwy Felicjan został schwytany w wieku 94 lat. Po odmowie dokonania tradycyjnych rzymskich ofiar, poddawano go torturom i chłostości. Podczas transportu do Rzymu na egzekucję, zmarł poza miastem Foligno. Jest pamiętany ze względu na swoją szeroką działalność misyjną oraz za święcenie Walentego z Terni podczas jego długiego sprawowania funkcji przywódcy Kościoła.
Kult i dziedzictwo


Nad miejscem jego pochówku w Foligno wzniesiono kościół, choć jego szczątki zostały później przeniesione do Metz i Minden. Z powodu tych przeniesień, w niektórych dokumentach błędnie identyfikowano go jako biskupa niemieckiego miasta. Niektóre z jego relikwii powróciły do Foligno pod koniec XVII wieku. W katedrze w Foligno znajduje się srebrno-brązowa statua wykonana przez Giovanniego Battistę Mainiego.
