Felices z Bilibio był pustelnikiem żyjącym w VI wieku w rzymskiej Hiszpanii. Jako oddany uczeń świętego Emilianusa, zamieszkiwał twierdzę Bilibio (castellum Bilibio). Jego życie i znaczenie duchowe zostały udokumentowane w Vita Aemiliani, biografii spisanej przez Braulio z Zarygi. Wspomina się go jako świętego człowieka wczesnego Kościoła, a jego dziedzictwo zostało zachowane w tekstach hagiograficznych szczegółowo opisujących jego ascetyczny tryb życia i wpływ duchowy.
Życie i ascetyzm
Urodzony na początku VI wieku, Felices żył jako pustelnik w regionie Bilibio. Podążał za naukami świętego Emilianusa, poświęcając się życiu w odosobnieniu. Jego działalność religijna i charakter zostały później zapisane przez Grimaldo, autora hagiografii opisującej jego święte życie oraz czas spędzony jako stylita i pustelnik.
Kult i relikwie
Święty jest związany z ośmioma konkretnymi cudami, które zostały opisane w dziele Translatio et miracula. W 1090 roku jego szczątki zostały przeniesione z pierwotnego miejsca do San Millán. Przeniesienie relikwii jest istotnym wydarzeniem w jego historii kultu, łączącym jego pamięć z miejscem w San Millán.