Farwana

Farwana leżała w południowej części Doliny Bet Sze’an. Wieś była położona w depresji na wysokości -125 metrów p.p.m., w odległości 4,5 kilometrów na południe od miasta Beisan. Według danych z 1945 do wsi należały ziemie o powierzchni 499,6 ha. We wsi mieszkało wówczas 330 osób.

Osada jest identyfikowana ze starożytnym miastem Rehov, pochodzącym z czasów egipskiego panowania nad Kanaanem w XX wieku p.n.e. Identyfikacja oparta jest na zachowanych inskrypcjach w odnalezionym tutaj grobie szejka er-Rihab. Badania archeologiczne na wzgórzu Tell Rehov odkryły pozostałości synagogi z III wieku p.n.e.. W późniejszym czasie brak informacji o osadzie.

W okresie panowania Brytyjczyków Farwana była niewielką wsią, której mieszkańcy utrzymywali się z upraw zbóż.

Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu żydowskiemu. Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny, w dniu 11 maja 1948 roku mieszkańcy wsie w obawie przed żydowskim pogromem uciekli do sąsiedniej Transjordanii. Dzień później opuszczoną wieś zajęli żydowscy żołnierze Hagany (Brygada Golani). Całkowicie wówczas zniszczono wszystkie domy wioski.

Teren wioski Farwana pozostaje opuszczony, jednak jej pola uprawne zajął sąsiedni kibuc En ha-Naciw. W 1948 roku założono kibuc Szeluchot, a w 1951 roku moszaw Rechow. Palestyński historyk Walid Chalidi, tak opisał pozostałości wioski Farwana: „Jedyną pozostałością wioski są zrujnowane ściany i podłogi domów”.