Fantinus Starszy był chrześcijaninem z IV wieku pochodzącym z Tauriany, miasta w Kalabrii, wspominanym jako święty. Znany jako jeździec lub cudotwórca, służył rzymskiemu patrycjuszowi imieniem Balsamio jako opiekun koni. Potajemnie praktykując swoją wiarę, starał się wspierać ubogich, wykorzystując konie swojego pana do mielenia zboża dla potrzebujących. Jego życie i liczne cuda zostały później udokumentowane w biografii spisanej w VIII wieku przez biskupa Piotra z Tauriany.
Życie i cuda

Podczas pracy u swojego pana, akty miłosierdzia Fantinusa zostały odkryte przez przeciwników, co zmusiło go do ucieczki. Podczas ucieczki miał użyć modlitwy i bicza, aby rozstąpić wody rzeki Metauros, co ostatecznie doprowadziło jego pana do nawrócenia na chrześcijaństwo. Jego życie wiąże się z wieloma cudami, w tym legendarnym incydentem dotyczącym agareńskich statków i burzy, która doprowadziła do nawrócenia ocalałych.
Kult
Jego wspomnienie obchodzi się 24 lipca. Po ponownym odkryciu go przez wolontariuszy pod koniec XX wieku, jego starożytna krypta w Taurianie została odrestaurowana. Dziś jego pamięć jest czczona poprzez procesje z udziałem koni oraz nabożeństwa liturgiczne. Jest postacią o znaczeniu ekumenicznym, a odbywające się na jego cześć spotkania modlitewne jednoczą wiernych katolickich i prawosławnych.
