Fantinus był włoskim mnichem i pustelnikiem żyjącym w X wieku, przybliżonych datach życia to 927–1000. Urodził się w Kalabrii, będąc synem Jerzego i Vrieny; życie zakonne przyjął w wieku trzynastu lat, pełniąc funkcje kucharza oraz portierza. Później żył jako ascetyczny pustelnik w pobliżu góry Mercurion, gdzie praktykował skrajne wyrzeczenie i poświęcał czas na przepisywanie manuskryptów. Aby odróżnić go od wcześniejszego świętego, nazywano go Fantinusem Młodszym; ostatecznie, zgodnie z boskim poleceniem, udał się do Grecji, aby głosić ewangelię.
Życie zakonne
Po osiedleniu się jako pustelnik, Fantinus wpłynął na swoich rodziców i rodzeństwo, w tym braci Łukę i Kosmę, aby przyjęli życie zakonne. Pełnił rolę duchowego mentora dla różnych uczniów, takich jak Nilus Młodszy. Podczas pobytu w Kalabrii prowadził surowy tryb życia, spożywając jedynie surowe warzywa i poświęcając się zachowaniu tekstów poprzez ich ręczne przepisywanie.
Podróże po Grecji
Po zniszczeniu jego pierwotnego klasztoru przez najeźdźców, Fantinus udał się do Grecji z dwoma towarzyszami. Podczas podróży miał przemienić słoną wodę morską w wodę słodką, aby zapewnić przetrwanie swojej grupie. Podróżował przez kilka miast, w tym Ateny i Korynt, oraz przebywał w pobliżu Tesaloniki. W tych regionach był rozpoznawany dzięki uzdrawianiu chorych i udzielaniu duchowego przewodnictwa różnym osobom.
Kult
Uznawany za świętego w tradycji katolickiej i prawosławnej, jest wspominany 14 listopada. Jego życie i doświadczenia, w tym praktyki ascetyczne oraz podróże, zostały zachowane w relacjach historycznych i współczesnych tłumaczeniach.