Faina Raniewska była radziecką aktorką, uznawaną za jedną z największych aktorek radzieckich zarówno w rolach tragicznych, jak i komediowych. Urodziła się jako Faina Feldman w Tagarogu i rozpoczęła karierę sceniczną po wyjeździe z domu do Moskwy w 1915 roku. Występowała w sztukach autorstwa takich pisarzy jak Anton Czechow, Maksym Gorki i Fiodor Dostojewski, a także była szeroko znana ze swoich aforyzmów. Jej debiut filmowy miał miejsce w 1934 roku w niemym filmie „Pyszka”, a przez dziesięciolecia pracowała w teatrach na terenie całego Związku Radzieckiego.
Młodość i kariera

Raniewska urodziła się w zamożnej żydowskiej rodzinie w Tagarogu, w Cesarstwie Rosyjskim. Miłość matki do literatury i sztuki oraz jej podziw dla Czechowa ukształtowały zainteresowanie córki sztuką. Po obejrzeniu w wieku 14 lat w Moskiewskim Teatrze Artystycznym „Wiśniowego sadu” Czechowa, głęboko poruszona, przyjęła pseudonim Raniewska, który później stał się jej oficjalnym nazwiskiem. Jej rodzina wyemigrowała w 1917 roku, ona jednak zdecydowała się pozostać w Związku Radzieckim i kontynuować występy w kilku miastach.
Praca w teatrze i filmie

Raniewska występowała w kilku moskiewskich teatrach w kolejnych dekadach, w tym w Teatrze Mossowiet, gdzie współpracowała z Jurijem Zawadskim. Jej debiutem filmowym była „Pyszka” w reżyserii Michaiła Romma, oparta na noweli Guya de Maupassanta „Kulka sadła”. W 1949 roku otrzymała Nagrodę Stalinowską za pracę sceniczną, a w 1951 roku za film „Mają swoją ojczyznę”; w 1961 roku nadano jej tytuł Artystki Ludowej ZSRR. Choć była podziwiana, niemal wszystkie jej role filmowe były drugoplanowe.
Dziedzictwo

Raniewska zmarła w Moskwie w 1984 roku i została pochowana na cmentarzu Dońskim. W 1992 roku brytyjskie wydawnictwo informacyjne „Who's Who” zaliczyło ją do dziesięciu najwybitniejszych aktorów XX wieku na świecie. W 2008 roku w Tagarogu odsłonięto pomnik przed jej rodzinnym domem, a w 2017 roku ogłoszono, że budynek zostanie ponownie otwarty jako muzeum.
