Ezechiel był izraelskim kapłanem i prorokiem, który żył w VII i VI wieku p.n.e. Urodzony w Jerozolimie, po podboju Judy przez Imperium Nowobabilońskie, zamieszkał w Babilonie. Jest główną postacią biblijnej Księgi Ezechiela, która dokumentuje jego przesłania prorocze oraz liczne boskie wizje. Jego dzieło zawiera ostrzeżenia dotyczące upadku Jerozolimy oraz proroctwa dotyczące przyszłej restauracji narodu żydowskiego w jego ojczyźnie.
Życie i posługa


Jako przedstawiciel rodu kapłańskiego, Ezechiel rozpoczął swoją posługę proroczą w okresie niewoli babilońskiej. Mieszkając w pobliżu kanału Kebar, przez około dwadzieścia dwa lata przekazywał boskie przesłania. Jego proroctwa dotyczyły zniszczenia Świątyni w Jerozolimie i późniejszego wygnania, oferując jednocześnie nadzieję na przyszłe odnowienie przymierza z Izraelem.
Kult i tradycja


Ezechiel jest uznawany za proroka w judaizmie i islamie. W tradycjach chrześcijańskich czczony jest jako święty, a różne kalendarze liturgiczne upamiętniają go w dniach takich jak 21 lipca, 23 lipca lub 28 sierpnia. Jego wizje, w tym wizje czterech żywych stworzeń i rzeki świątynnej, wywarły znaczący wpływ na późniejsze pisma biblijne i interpretacje teologiczne.
