Ewenty i Maksym byli chrześcijańskimi męczennikami żyjącymi w IV wieku, a konkretnie w latach ok. 361–363. Jako członkowie gwardii imperialnej służyli u boku rzymskiego cesarza Juliana Apostaty. Ich życie zmieniło się, gdy odmówili wykonania rozkazu cesarza, aby splamić zasoby publiczne krwią z pogańskich ofiar ze zwierząt. Z powodu odmowy udziału w tych pogańskich rytuałach zostali aresztowani i ostatecznie straceni za swoją wiarę.
Męczeństwo
Podczas pobytu w Antiochii Julian nakazał swoim strażnikom skrapiać towary rynkowe i wodę w studniach krwią zwierząt, aby zidentyfikować ukrywających się chrześcijan. Ewenty i Maksym odmówili wykonania tego rozkazu i otwarcie krytykowali pogańskie praktyki cesarza. Po konfrontacji z Julianem zostali pozbawieni majątku i pobici. Aby uniemożliwić chrześcijanom świętowanie ich odwagi, cesarz nakazał przeprowadzenie egzekucji o północy.
Kult
Męczennicy są wspominani za swoją niezłomność przeciwko przywracaniu pogaństwa. Ich historia została później uwypukliona przez Jana Chryzostoma w kazaniu wygłoszonym dwie dekady po ich śmierci. Są upamiętniani w kalendarzu kościelnym 18 września oraz 22 października.