Evaristo Beccalossi (1956–2026) był włoskim piłkarzem grającym na pozycji pomocnika. Większość kariery spędził w Interze Mediolan, z którym zdobył mistrzostwo Serie A oraz Puchar Włoch, a także występował w kilku innych włoskich klubach. Znany z kreatywności, drybling i podań, uchodził za jednego z bardziej utalentowanych rozgrywających swojej epoki, choć jego niestabilna forma i słaba intensywność gry spotykały się z krytyką. Po zakończeniu kariery pracował jako komentator telewizyjny.
Kariera klubowa
Beccalossi karierę rozpoczął w 1972 roku w rodzinnym Brescii. Później stał się ulubieńcem kibiców Interu Mediolan, w którego barwach grał w latach 1978–1984, często z numerem 10 na koszulce. Dla tego klubu strzelił 37 goli w 216 meczach i pomógł mu zdobyć mistrzostwo Serie A w sezonie 1979–1980 oraz Puchar Włoch w sezonie 1981–1982. Następnie spędził jeden sezon w Sampdorii, z którą wywalczył kolejny Puchar Włoch w sezonie 1984–1985, po czym występował w Monzy, ponownie w Brescii, a także w Barlettcie, Pordenone i Breno, gdzie w 1991 roku zakończył karierę.
Styl gry
Nazywany Il Genio, Beccalossi był szybkim pomocnikiem ofensywnym, podziwianym za drybling, umiejętności techniczne i zdolność do tworzenia bramek. Był także skutecznym egzekutorem rzutów karnych, choć zasłynął z tego, że w jednym meczu dla Interu zmarnował dwa rzuty karne. Chociaż z natury był praworęczny, wyrobił sobie mocną lewą nogę i używał jej najczęściej, a jego styl porównywano z Mario Corso, dawnym zawodnikiem Interu, którego sam wskazywał jako punkt odniesienia.
Kariera reprezentacyjna
Mimo talentu Beccalossi nigdy nie otrzymał powołania do seniorskiej reprezentacji Włoch, częściowo z powodu niestabilnej formy i słabej intensywności gry. Nie znalazł się w kadrze, która zdobyła mistrzostwo świata w 1982 roku. Zagrał natomiast siedem meczów dla młodzieżowych reprezentacji Włoch, w których strzelił jednego gola.
