Euzebiusz z Bolonii był chrześcijańskim biskupem żyjącym w IV wieku, który sprawował władzę w diecezji w Bolonii od 370 roku. Po śmierci Jana I przejął przewodnictwo i stał się znany z aktywnego udziału w sprawach kościelnych. Był bliskim współpracownikiem Ambrożego z Mediolanu, z którym wspólnie dążył do utrzymania ortodoksji katolickiej przeciwko arianizmowi. Euzebiusz zmarł około 400 roku, po czym jego miejsce jako biskupa objął Feliks z Mediolanu.
Życie i działalność
Po wyborze na biskupa, Euzebiusz założył klasztory świętego Prokulusa oraz świętych Vidala i Agrykoly. W 392 roku odzyskał relikwie z tych fundacji. Ważnym momentem w jego karierze był rok 381, kiedy to uczestniczył w soborze w Aquilei, gdzie przemawiał dwanaście razy, aby bronić tradycyjnych doktryn.
Kult
Uznany za świętego, jest czczony w tradycji katolickiej, prawosławnej i anglikańskiej. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 26 września. Jego znaczenie historyczne pozostaje związane z rolą, jaką odegrał w sporach teologicznych pod koniec IV wieku.