Etta James (ur. jako Jamesetta Hawkins 25 stycznia 1938 w Los Angeles, zm. 20 stycznia 2012 w Riverside) – amerykańska wokalistka pochodzenia afroamerykańskiego, przedstawicielka bluesa, wczesnego rhythm and bluesa i soulu. Wykonywała także utwory gospelowe, z pogranicza rock and rolla i jazzu.
Rozpoczęła swoją karierę w połowie lat 50. XX wieku, zdobywając popularność takimi hitami, jak "The Wallflower", "At Last", "Tell Mama", "Something’s Got a Hold on Me" i "I’d Rather Go Blind". Przez lata zmagała się z uzależnieniem od heroiny i alkoholu, przemocą i problemami z prawem, zanim w późnych latach 80. powróciła do kariery muzycznej.
Energiczny i surowy głos wokalistki stał się jej znakiem rozpoznawczym, a sama artystka była inspiracją dla legend muzyki kolejnych pokoleń, takich jak Janis Joplin, Diana Ross, czy Tina Turner. James zdobyła sześć nagród Grammy, a w 1993 włączono ją do grona Rock and Roll Hall of Fame.
Magazyn Rolling Stone umieścił James na 22. miejscu listy stu najlepszych wokalistów i na 62. miejscu rankingu artystów wszech czasów, ale w 2011 usunięto ją z drugiego zestawienia w jego ponownym wydaniu.
Życiorys
Jej matka, prostytutka Dorothy Hawkins, urodziła ją w wieku 14 lat. Etta nigdy nie poznała swojego biologicznego ojca, będąc wychowywana przez rodzinę i przyjaciół matki. Mimo to uwierzyła, że Rudolph Wanderone (znany jako "Minnesota Fats"), którego odnalazła dopiero w 1987, jest jej prawdziwym tatą. Później okazało się to prawdą.
Jak większość ówczesnych gwiazd muzycznych, Etta rozwijała się muzycznie w kościelnych chórach gospel. W wieku 15 lat została odkryta przez producenta muzycznego, Johnny’ego Otisa, gdy przebywała w San Francisco. Wkrótce zaczęła nagrywać pierwsze single. Została uznana za pionierkę wykonywanych przez siebie gatunków, do tego stopnia, że okrzyknięto ją "Matką R&B".
Jej bogate, pełne skandali życie, stało się wzorcem do naśladowania dla wielu późniejszych artystów rockowych. W swojej autobiografii przyznała, że dla zdobycia pieniędzy na heroinę ukradła i sprzedała wszystkie instrumenty swojego zespołu. Nałóg zwalczyła dopiero w latach 80. XX wieku, mając około 50 lat. Przez długie lata zmagała się także z nadwagą, której częściowo pozbyła się chirurgicznie w latach 90.
W styczniu 2011 roku zdiagnozowano u niej białaczkę. W ciągu dalszych miesięcy była hospitalizowana i wykryto u niej więcej chorób. Przed śmiercią zdołała jeszcze wydać swój ostatni album, The Dreamer. Zmarła 20 stycznia 2012 roku w szpitalu w Riverside w Kalifornii.
Dyskografia
Albumy studyjne
| Rok | Szczegóły |
|---|---|
| 1960 | At Last!
|
| 1961 | The Second Time Around
|
| 1962 | Etta James
|
Etta James Sings for Lovers
| |
| 1963 | Etta James Top Ten
|
| 1965 | The Queen of Soul
|
| 1966 | Call My Name
|
| 1968 | Tell Mama
|
| 1970 | Etta James Sings Funk
|
| 1971 | Losers Weepers
|
| 1973 | Etta James
|
| 1974 | Come a Little Closer
|
| 1976 | Etta Is Betta Than Evvah!
|
| 1978 | Deep in the Night
|
| 1980 | Changes
|
| 1989 | Seven Year Itch
|
| 1990 | Stickin’ to My Guns
|
| 1992 | The Right Time
|
| 1994 | Mystery Lady: Songs of Billie Holiday
|
| 1995 | Time After Time
|
| 1997 | Love’s Been Rough on Me
|
| 1998 | Life, Love & the Blues
|
| 1998 | 12 Songs of Christmas
|
| 1999 | Heart of a Woman
|
| 2000 | Matriarch of the Blues
|
| 2001 | Blue Gardenia
|
| 2003 | Let’s Roll
|
| 2004 | Blues to the Bone
|
| 2006 | All the Way
|
| 2011 | The Dreamer
|