Ethelbert II był królem królestwa East Anglia w VIII wieku, które obejmowało dzisiejsze hrabstwa Norfolk i Suffolk. Choć szczegóły historyczne dotyczące jego panowania są nieliczne, zapamiętano go jako pobożnego władcę. Jego życie zakończyło się gwałtownie w 794 roku, kiedy został stracony na rozkaz Offy z Mercji, prawdopodobnie z powodu napięć związanych z jego niezależnością polityczną. Po śmierci został uznany za świętego, a jego pamięć była pielęgnowana poprzez kult religijny zarówno w East Anglia, jak i w Hereford.
Życie i śmierć


Kroniki historyczne dotyczące jego panowania są ograniczone, choć mógł wstąpić na tron około 779 roku. Jego monety, zawierające motywy rzymskie, sugerują, że starał się on zamanifestować swoją władzę. W 794 roku Ethelbert został zabity w Herefordshire; relacje różnią się w kwestii tego, czy został ścięty, czy padł ofiarą zasadzki. Takie egzekucje królów były rzadkie, a jego śmierć prawdopodobnie przeszkodziła w zjednoczeniu różnych anglosaskich królestw.
Kult i dziedzictwo


Król został kanonizowany przez Kościół angielski i stał się przedmiotem lokalnych kultów. Ustanowiono dla niego sanktuaria, zwłaszcza w katedrze w Hereford, gdzie jest obecnie współpatronem. Liczne kościoły w Norfolk, Suffolk i zachodniej Anglii noszą jego imię. Średniowieczne hagiografie często dodawały legendarne szczegóły do jego życia, przedstawiając go jako wzór chrześcijańskiej pobożności i mądrego przywództwa.
