Etelwold z Winchester był dziesiątkowiecznym biskupem i centralną postacią ruchu reformy monastycznej w anglosaskiej Anglii. Urodzony w Winchester w szlacheckiej rodzinie, służył na dworze króla Athelstana, zanim został opatem Abingdon. Później sprawował urząd biskupa Winchester od 963 roku aż do śmierci w 984 roku. Jako zagorzały zwolennik Reguły św. Benedykta, dążył do zastąpienia duchowieństwa świeckiego mnichami, często stosując zdecydowane metody, aby osiągnąć te religijne przekształcenia. Był również znaczącym doradcą politycznym angielskiej monarchii.
Reforma monastyczna

Jako główny przywódca odrodzenia benedyktyńskiego, Etelwold dążył do przywrócenia dyscypliny monastycznej w całej Anglii. Odnowił kilka klasztorów, w tym te w Ely i Peterborough, i zastąpił duchownych świeckich mnichami. Podczas gdy jego współcześni, tacy jak Dunstan i Oswald, byli często bardziej umiarkowani, Etelwold był znany ze swojego bezkompromisowego podejścia. Jego pisma, w tym Regularis Concordia, pomogły ukształtować religijny i polityczny krajobraz tej epoki.
Życie i służba

Poza swoimi obowiązkami religijnymi, Etelwold był wpływowym doradcą króla Edgara i wspierał sukcesję Æthelreda Nierozważnego. Był oddanym uczonym, który przyczynił się do rozwoju języka staroangielskiego poprzez swoje pisma w języku narodowym. Znany jako przyjaciel ubogich, słynął z tego, że sprzedawał skarby opactwa, aby zapewnić żywność podczas wielkiego głodu, oraz używał własnych zasobów, aby wyzwolić wielu niewolników.
Kult

Uznany za świętego, jest wspominany 1 sierpnia w różnych tradycjach chrześcijańskich, w tym katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jest pamiętany ze względu na swoją dwoistą naturę – zarówno surowego reformatora, jak i miłosiernego opiekuna potrzebujących, co przyniosło mu tytuły ojca mnichów i dobroczynnego biskupa.
