Etelburga Kentijska była VII-wieczną anglosaską królową i opatką, która odegrała kluczową rolę w chrystianizacji północnej Anglii. Urodzona około 601 roku w Kentu, jako córka króla Æthelberhta i królowej Berthy, poślubiła w 625 roku króla Edwina z Northumbrii. Jej małżeństwo zawierało warunek, według którego Edwin zezwoli misjonarzowi Paulinusowi na głoszenie ewangelii swojemu ludowi. Po śmierci męża powróciła do rodzinnego Kentu, gdzie założyła znaczącą wspólnotę religijną w Lyminge.
Życie i małżeństwo

Jako córka króla Kentu, Æthelberhta, Etelburga przyniosła swoją chrześcijańską wiarę na dwór northumbryjski. Jej związek z Edwinem ułatwił początkową konwersję ludu Northumbrii. Po śmierci Edwina w 633 roku powróciła do Kentu. Tam założyła klasztor w Lyminge, który służył jako centrum religijne. Pełniła funkcję przywódczyni tej wspólnoty aż do śmierci w 647 roku.
Kult
Uznana za świętą, jest wspomniana 8 września. Jej dziedzictwo religijne jest związane z klasztorem, który założyła w Lyminge, gdzie prawdopodobnie przebywali zarówno mnisi, jak i mniszki. Jej szczątki były czczone w tym miejscu, a ona sama jest czczona w tradycji katolickiej i prawosławnej.
